هنوز یادمه که چه حسی داشتم. هنوز نفس کم آوردنم، تپش بی اندازه ی قلبم و بی حسی وجودم رو یادمه.

هنوزم گرمیه دستات و سرد بودن دستام، نگاهِ پر از سوالتو و حرفای صادقانتو یادمه.

خیلی خوب بود.

اما خیلی کوتاه.اینقدر کوتاه بود که هیچی بهت نگفتم..واقعا هیچی نگفتم...

شاید اگه باور میکردم که میبینمت، خودمو آماده میکردم که حرفامو بهت بزنم.

اما تمام ساعاتِ با هم بودن رو در ناباوری دیدن تو و بودن تو در کنارم، گذروندم.

و بیشتر نگاهت میکردم تا هیچ وقت قیافتو از یاد نبرم.

وقتی رفتی هنوزم در شوک دیدنت بودم.فردای اون روز بود که فهمیدم اومدی و رفتی.

وقتی فهمیدم که دیگه نیستی، دیوانه بودم ، دیوانه تر از دیوانه و تنها تر از تنهایی.

ناراحت بودم.گریه میکردم..بعضی اوقات داد میزدم...

امید زیادی داشتم، به خودم تسلی میدادم و میگفتم که میبینمت همین حالا یا فردا...خدا خدا میکردم و از خدا میخواستم که بیای...

وقتی باهات حرف زدم خیلی خودمو نگه داشتم و منتت نکردم، اما قبل از اون با خودم میگفتم اگه هنوز به سمتِ خونت نرفته باشی اینقدر منتت میکنم تا بیای، اینجا خدا باهام بود و تو هنوز نرفته بودی و باهات حرف زدم اما نتونستم پشتِ تلفن منتت کنم که امروز نرو..به خاطر من نرو...

و نمیخواستم باور کنم که دیروز آخرین بار و واقعا وقته رفتنت بود.

حداقل خودت بهم نگفتی که دیگه نمیای و من تمام امیدم به فردا و فردای فردا بود تا بتونم نگات کنم و باهات حرف بزنم.فقط همین بود خواسته ی من، خواسته ام از تو نبود، از خدای خودم بود.

شاید روزِ با تو بودن بهترین روز و بدترین روزِ عمرم بود.

ولی میتونم بدی ها رو نادیده بگیرم و با صراحت بگم که بهترین روزِ عمرم بود.

هنوز یادمه..هنوز یادمه موقعی که میخواستی بری... با گریه، بغض ، هق هق. اما من بهت میگفتم که نباید گریه کنی، ولی اگه میدونستم که دیگه نمیشه و نمیتونی که بیای هیچ وقت بهت نمیگفتم گریه نکن.

کاش لال میشدم و نمیگفتم گریه نکن و من هم گریه میکردم، گریه میکردم و میگفتم خداحافظ!

وقتی بودی نخواستم که گریه کنم، فقط واسه اینکه کاری نکرده باشم که دیگه تو نیای.اما کاش که میدانستم که فقط 1 بار قرار است که ببینمت ... روز بعدش و روز بعدِ بعدش خیلی گریه کردم.اما هنوز هم در حسرت یک اشک در کنار تو با باور اینکه میری و فردا و فردای فردا نمیای هستم.

شاید سرنوشت هیچ تقصیری نداشت و این فقط آرزوی ما بود که میخواستیم 1 بار همدیگر را ببینیم و برآورده شد و حتما حکمتی بود آنچه که بر ما گذشت.

خدایا شکـــــــر

خدایا گناهان ما رو ببخش و ما رو به راه راست هدایت کن.

خدایا مارو توی همه ی مراحل زندگیمون موفق نگهدار.

خدایا خودمون و اطرافیانمون رو سلامت  نگهدار.

خدایا دوستت داریم، دوستمان بدار.

خدایا مثل همیشه کمکمون کن.

آمین یا رَبَّ العالمین

سلام.

بعضیا میگن یه چشَم پر اشکِ یه چِشَم پر خون. هیچ وقت اینجوری نشده بودم.

چشم راستم پر خونِ و چشم چپم پر اشک. چشام خیلی درد میکنه.

نمیدونم شاید واسه ی لنز و آلوگی باشه

اما خیلی احمقانست که بگم واسه ی لنزِ. چون من دردم این چیزا نیست.

دیگه تو کار شمردن و تاریخ زدن روزا و حتی ساعت آخرین حرف زدنمون نیستم. ولی کاش بودم.زنمیدونم شاید واسه اینه که این کارا رو خیلی تکرار کردم و کردیم. شایدم تو هم تو این کارا نباشی و  دیگه از این کارا نمیکنی.

خیلی وقته که درست و حسابی ننوشتم. شاید من باید نویسنده میشدم و شایدم شم.

ولی عمرا.چون خوشم نمیاد که بنویسم و پول بگیرم. حالا اون که میگن درآمد این کار کمه جای خودش. فقط واسه ی دل خودم دوست دارم بنویسم...

خودتم میدونی

نمیدونم چی میدونی! یعنی میخوام که برام مهم نباشه که چی میدونی

حالا که دارم مینویسم و حس نویسنده های بزرگ تاریخو میخوام به خودم بگیرم، میبینم مثل همیشه راحت و تند، هرچی که تو دلمِ نمیتونم بنویسم..

دیگه نمیدونم میخوام چی بگم و واسه کی بگم و واسه چی بگم...؟؟!

اینقدر حرفای جورواجور و مختلف از تو در مورد خودم شنیدم که بعضی اوقات به خودم میگفتم چقدر لذت میبره که با من به این شکل رفتار میکنه و مثل یه بازی میمونه براش تا منو بیشتر اذیت کنه و واسه همینم میترسیدم که حرف دلمو باهات بزنمو مسخرم کنی ...

اما دلم شور میزنه، بخدا خیلی دلواپستم، اصلا نگران خودم که اینقدر داغونم نیستم.

بدجوری گریه میکنم، شاید اگه تند تر بنویسم گریه هام زود تر تموم شه.

نمیدونم کجایی .  

نمیدونم خونه هستی یا جای دیگه .

نمیدونم حالت چجوره .    خدااااااااااا

نمیدونم موبایلت قطعِ یا وصل .

نمیدونم که من باعث مشکلاتت شدم یا اون دوستات.

نمیدونم یادت هست که سر امتحان ریاضی بهت گفتم تو رو خدا بخون .

نمیدونم که چرا اینقدر همه ی تقصیرا رو پای عشق و عاشقی گذاشتی .

نمیدونم که الان چی کارداری میکنی .

نمیدونم ولی شاید داری تلافیه اون یه هفته مسافرت کوفتیه منو در میاری .

نمیدونم که چرا با هم اینجوری میکنیم نمیگم باهام میگم باهم .

نمیدونم که چرا نمیدونم قیافت چجوریه و همیشه در حسرت دیدارت بودم .

نمیدونم که چرا بعضیا رو تو خیابون میبینم و فکر میکنم شبیه تو هستن و خیال میکنم که خودتی و کاملا شوکه میشم و بعد از چند دقیقه با خودم دلیل میارم که نه اون اینجاش مثلا اینجوری نیست تا از تَوَهم بیرون بیام .

نمیدونم چرا من این همه از اول باعث عزاب و ناراحتیت شدم. فقط من باعث شدم و این تنها جاییه که تو و مایی وجود نداره .

>>نمیدونم اما اینو بدون که خیلی زشته که یکی رو آدم بدون این همه جواب بزار<<

(خدا جون حالا میخوام با تو حرف بزنم..

من:این یه بار جوابمو بده.خیلی وقته تحویلم نمیگیری .منو که یادت نرفته خدااااااا .رفته یا نرفته؟

خدا:اگه یکی نمازشو بخونه میتونه باهام حرف بزنه، پس تو نمیتونی.

من:اما خدا من یه زمانی میخوندم!

خدا:خوب همون زمان بیا حرف بزن.

من:خدا جون همه میگن تو بزرگی، روی بندگانتو زمین نمیندازی، فقط جواب یه سوالمو بده، این اشکامو نگاه کن، خواهش میکنم. حالا بپرسم یا نه؟

خدا:فقط یک سوال بپرس.

من:خدا منو یادت رفته یا نه؟

خدا:آره ، یادم رفته.

من:دلیلشو میدونم چون نماز نمیخونم.

ولی خدا من به این اعتقاد دارم که همه زندگیه من رو از پیش تو برام نوشتی و درسته که من میتونم تغییراتی در زندگیم بدم، اما خودت این تغییراتم رو تو کتاب زندگیه من نوشتی. مگه نه؟

خدا:درسته.

من:خدا میخوام بازم گله کنم، گریه کنم، شکایت کنم. آخه چرا نگام نمیکنی.چرا راهنماییم نمیکنی؟؟چرا من باید این همه ناراحت باشم؟؟ چرا منو دوست نداری؟؟

خدا:خوشگلم من تو رو دوست دارم، این تویی که خودتو دوست نداری.

من:ولی من خودمو خیلی دوست دارم اما بقیه رو بیشتر از خودم دوست دارم.

خدا:شاید مشکلت همین جایِ. تو باید سعی کنی که خودتو بیشتر دوست داشته باشی، چون ممکنه که بقیه نتونن تو رو همیشه اونطوری که تو بقیه رو دوست داری داشته باشن.

من:خدا جون می خوام  و میتونم، ولی بازم خوب نمیشم.چرا؟؟؟؟

خدا:تو هیچ وقت بامن راحت حرف نزدی و نماز نمیخونی تا یکم روی سجاده ی خوشگلت واسه ی خودت و اون همه کسایی که واسشون ناراحتی دعا کنی.تو با این کارا خیلی میتونی خودتو سبک کنی و به دیگران کمک کنی.

من:شاید. ولی...

خدا:ولی؟

من:نمیدونم ولی چی

خدا:منم از ناراحتیه بندگانم ناراحت میشم ولی از اینکه تو واسه ی ناراحتیه دوستات ناراحت میشی خوشم میاد.دیگه سوالی نداری؟

من:خدا جون خیلی دوست دارم.تو خیلی رحیمی. تو قرار بود جواب یه سوال منو بدی اما جواب خیلی از سوالامو دادی.

خدا:قُل اِن کُنتُم تُحِبُّونَ اللهَ فَاتَّبِعونی یُحبِبکُمُ اللهُ وَ یَغفِر لَکُم ذُنوبَکُم واللهُ غَفورٌ رَحیمٌ (آل عمران،31)

بگو اگر شما خدا را دوست میدارید، پس مرا پیروی کنید، تا خدا شما را دوست بدارد و برای شما گناهان شما را می بخشد و خدا آمرزنده و مهربان است.